Category: Poem

Wat als de deur voor je neus, dichtslaat
Het gordijn zichzelf, terwijl je kijkt, naar benee laat
Dat de druk er maar steeds niet vanaf gaat
Jouw lat voelt als een onhaalbare maat

Wat als de deur voor je neus dichtslaat
Hoe zorg je dat die weer op een kier gaat
Dat je niet zo door een moeras waadt
Dat je weet waar de route naartoe gaat

Wat als de deur voor je neus dichtslaat
Hoe vind je de moed weer bij voorbaat
Kijk je niet meer hoe ‘n ander er voor staat
Hoe vraag je om hulp, zonder zelfhaat

En wat als de deur weer op een kier gaat
Dan ben je bij positiviteit gebaat
Hoe zorg je dat je weer geloven gaat
Dat studiestress ook voor jou bestaat

Hoe voorkom je dat die weer dichtslaat
Nu je niemand meer naar de mond praat
En je eigen keuze eindelijk voorop staat

Nu je voelt dat twijfel je slechts onderuit slaat
Voel je voorzichtig dat de weg weer omhoog gaat

Wat als je doodgaat of de wereld vergaat
Wat als er niet iets, zelfs niets meer bestaat
Wat als geen leegte, geen donker, geen zicht
Geen last om te dragen, geen tijdsgewricht

Wat zich herinnert en wat zich vergeet
Fantoom van wat niet deert niet weet
Voor altijd is nooit en nooit is steeds weer
Nemen gedane zaken geen keer

Maar nu ben je hier, want ik ben hier ook
Pas als er vuur is, kun je opgaan in rook
Maar nu ik hier ben, zet de tijd even stop:
Kijk, de zon komt en al je niets is op

soms is je angst laten zien
nog enger dan de angst zelf
soms voelt verdriet toelaten
als verdrinken in een meer van spijt

soms lijkt gaan staan onmogelijk
omdat je niet meer weet hoe te dragen
soms lijkt spreken zinloos
als je je stem niet kunt vinden

soms wil je alleen maar
ruimte voelen om te ademen
soms verlang je wanhopig
naar iets dat jouw gedachten stopt

soms klinkt je schreeuw alleen nog
in de holle ruimtes van je hart
soms is honger
vooral voelbaar in je huid

soms is leven precies wat je wilt
maar weet je niet meer hoe
soms lijkt loslaten het enige
dat je nog vast kunt pakken

soms mag je weten
dat schaduw ontstaat door licht
soms hoef je alleen maar
een hand te voelen in het duister

soms is iemand die echt luistert
het enige dat nodig is
soms is moed
het enige dat ontbreekt

soms is uitreiken
minder eng dan je denkt
soms zijn monsters
kleiner dan je hoofd vertelt

soms ben je vergeten
hoe waardevol je bent
soms kun je niet meer voelen
dat er hoop zit in een nieuwe dag

soms is de oplossing
juist het stoppen met zoeken
soms is stil staan nodig
om jezelf weer te horen

soms heb je een lange adem nodig
omdat je kopje onder gaat
soms heb je lange armen nodig
om naar morgen te kunnen reiken

soms is je gedragen weten
het enige wat het draaglijk maakt
soms kan een kleine stap
een nieuwe richting zijn

soms is begrepen worden
iemand die in jouw stilte durft te komen
soms is het helpend
om niet zo hard je best te doen

soms moet je horen
dat je goed bent zoals je bent
soms moet je horen
dat het niet jouw schuld is

soms zijn woorden niet toereikend
om uit te leggen wat gevoeld wil worden
soms gaat een gevoel
voorbij aan voorstellingsvermogen

soms moet je weten
dat de meeste mensen het ook niet weten
soms is het nodig dat iemand je zegt
dat je niet alleen bent

soms helpt het om te beseffen
dat dit moment voorbij gaat
soms moet je zinnen twee keer lezen
dit moment gaat voorbij

ik weet hoe nauw die tunnel kan zijn
wanneer je maar één uitweg ziet

ik weet hoe snel je naar dat licht wil —
zou het daar immers niet veel makkelijker zijn?

ik weet dat je in het donker niet ziet
wie er eigenlijk allemaal achter je staan

maar ik stond ooit in jouw tunnel
ik weet dat de beste weg soms 
dwars door de duisternis leidt

dus laat je maar naar achter vallen
er zijn altijd armen om je te vangen
en vast te houden

Mag ik samen
Zitten op je bankje
Van je gedachten
Je eindeloze stroom
Van woorden
En van nachten
Zonder slaap

Mag ik bij je
Naast je op je bankje
Even bij elkaar
Zwijgend
Huilend
Terwijl ik mee staar
Naar het zwart

Mag ik met je mee
Van naast je op je bankje
Naar het duister
Van je gedachten
Van je angst
En dat ik dan luister
Naar je stem

Mag ik huilen
Terwijl jij misschien wel gil
Over alles wat oneerlijk
Of niet recht is
Wat schreeuwt en niet stil
Verborgen blijft

Mag ik je vasthouden
In het zwart van je bestaan
Je voelen
Je horen
Om er dan samen
Vandoor te gaan

Mag ik je helpen
Naast je op je bankje
Simpel even samen
Een arm
Een zoen
Even samen ademhalen
Op ons bankje

Ik zie, ik zie
wat jij niet ziet.
Ik voel, ik voel een heleboel.
Ik denk, denk ik
Niet zoals jij denkt.
Ze hebben makkelijk spreken
vanuit de praatjesstoel.

Ik hoor, ik hoor
Thuis op een ander spoor.
Soms weet ik wel waarom.
Maar weet ik niet meer waarvoor.

Ze vragen ‘alles goed?’
Dan zeg ik ‘niet slecht’
Zolang ik er niet over klets
Dan bestaat het niet echt.
Ik weet nog hoe het was.
Blote voeten dansen in het gras.
Jij legt je neer met hoe het is.
Terwijl ik Koester hoe het was.
Schipper tussen geluk en verdriet
Geef ze beiden een kans
Een wijs mens zei ooit
“Geen wrijving, geen glans.”
Het gazon van de buren
Is niet groener, maar anders blauw.

Soms is het buiten zitten.
Of huilend liggen.
Vechten tegen alles
Volle paniek . Niet uit te leggen
Uit te flippen
Littekens horen erbij
Die maken juist je huid wat dikker

Het ding is dus dingus.
Voor de duidelijkheid
Voordat we ons vergissen.
Passief de tijd uitzitten.
Vind ik pittig
Mam ik mis je.

Misschien stom maar
weet ook niet waarom
ik dit schrijf in een ik vorm.
Het gaat eigenlijk best goed
Dat navigeren door de shitstorm.
Kijk naar de horizon
Er komt verlichting komt op ons af
…….. best maf……

Lieverd, ik voel dat je er bent
Ik kan je niet zien in het duister
Maar je bent niet alleen
Laten we samen zoeken
Naar de spleet in het gordijn
En al vinden we die niet
Dan kruipen we er gewoon onderdoor
Al stuiten we op muren
Dan voelen we domweg gewoon
Naar ergens de opening
Op de tast vinden we hem wel

Ook al kan mijn hand jou niet raken
Mijn ziel die kan dat wel
Dus alsjeblieft blijf zoeken
Er is een doorgang
Uiteindelijk vind je hem wel

Buiten is licht met jouw naam erop
Het wacht geduldig in alle kleuren
Dus zoek!
In mijn hart zoek ik met je mee

Ik ga je niet vertellen
dat morgen alles beter is.

Dat weet ik niet.

Ik ga je niet vragen
om te kijken naar alles
wat je nog hebt.

Alsof verdriet
zich laat wegstrepen
tegen geluk

…Of andersom.

Maar ik kan naast je lopen.
Dan wandelen we.
Tot het licht wordt.

Je hoeft mij niets uit te leggen.
Je hoeft zelfs niet te praten.

We zetten gewoon
de ene voet voor de andere.

En als jij vandaag
het licht niet ziet,
dan zoek ik met je mee.
Dus wandelen we.
Tot het licht wordt.

Tot de nacht langzaam
zijn donker verliest.
Tot ergens boven Weert
de lucht van kleur verandert.
Tot de zon opkomt
en je gezicht raakt.
Je misschien
heel even verwarmt.

Niet omdat daarmee
alles voorbij is.
Niet omdat donker
nooit meer terugkomt.
Maar omdat je er nog bent.
Hier.
Naast mij.

En dus wandelen we verder.
Vandaag misschien
maar een paar stappen.
Morgen zien we wel.

En als het opnieuw donker wordt
en jij de weg niet meer ziet,
zoek me dan.
Dan wandelen we weer.
Samen.
Tot het licht wordt.

haar moeder noemde haar naam

zoals alleen een moeder kan

vigilante, oui maman

zei ze nog

maar tussen hashtags en filters
wist niemand wie ze echt was

alleen iemand die haar
het soort aandacht gaf

dat achteraf alle anderen
uit beeld liet verdwijnen

niemand wist hoe klein

haar wereld was geworden

ze vond geen woorden

voor wat geen uitweg leek
te hebben

ze bleef zorgvuldig
lijken op zichzelf

ze stuurde een spraakbericht
dat begon met gelach
en eindigde zonder afscheid

de trui die ze met oma breide

had ze aan

een dag lang bleef de stad stil
bij haar staan

op instagram ontstond een hashtag
met haar naam

als je jezelf
zo klein mogelijk
opgevouwen
als briefje
waar alles op staat
op een sloopkogel
hebt geplakt
en die stalen bal de lucht ingaat
precies volgens plan
haal adem, haal adem
alsjeblieft haal adem

fuck de sloopkogels
die willen niet weten wie jij bent
val met de wind in je rug terug
naar jezelf, laat die bal los
dwarrel op longinhoud
haal adem, haal adem
alsjeblieft haal adem

ontvouw de pijn
elke vouw is deel van jou
tussen de kreukels
groeien antwoorden
wacht het lieve, het zachte
maar haal adem, haal adem
alsjeblieft haal adem