Ik zie, ik zie

Ik zie, ik zie
wat jij niet ziet.
Ik voel, ik voel een heleboel.
Ik denk, denk ik
Niet zoals jij denkt.
Ze hebben makkelijk spreken
vanuit de praatjesstoel.

Ik hoor, ik hoor
Thuis op een ander spoor.
Soms weet ik wel waarom.
Maar weet ik niet meer waarvoor.

Ze vragen ‘alles goed?’
Dan zeg ik ‘niet slecht’
Zolang ik er niet over klets
Dan bestaat het niet echt.
Ik weet nog hoe het was.
Blote voeten dansen in het gras.
Jij legt je neer met hoe het is.
Terwijl ik Koester hoe het was.
Schipper tussen geluk en verdriet
Geef ze beiden een kans
Een wijs mens zei ooit
“Geen wrijving, geen glans.”
Het gazon van de buren
Is niet groener, maar anders blauw.

Soms is het buiten zitten.
Of huilend liggen.
Vechten tegen alles
Volle paniek . Niet uit te leggen
Uit te flippen
Littekens horen erbij
Die maken juist je huid wat dikker

Het ding is dus dingus.
Voor de duidelijkheid
Voordat we ons vergissen.
Passief de tijd uitzitten.
Vind ik pittig
Mam ik mis je.

Misschien stom maar
weet ook niet waarom
ik dit schrijf in een ik vorm.
Het gaat eigenlijk best goed
Dat navigeren door de shitstorm.
Kijk naar de horizon
Er komt verlichting komt op ons af
…….. best maf……

Dit gedicht is onderdeel van de Helpalot’s 113 suïcidepreventie campagne