Category: 113-gedichten

haar moeder noemde haar naam

zoals alleen een moeder kan

vigilante, oui maman

zei ze nog

maar tussen hashtags en filters
wist niemand wie ze echt was

alleen iemand die haar
het soort aandacht gaf

dat achteraf alle anderen
uit beeld liet verdwijnen

niemand wist hoe klein

haar wereld was geworden

ze vond geen woorden

voor wat geen uitweg leek
te hebben

ze bleef zorgvuldig
lijken op zichzelf

ze stuurde een spraakbericht
dat begon met gelach
en eindigde zonder afscheid

de trui die ze met oma breide

had ze aan

een dag lang bleef de stad stil
bij haar staan

op instagram ontstond een hashtag
met haar naam

als je jezelf
zo klein mogelijk
opgevouwen
als briefje
waar alles op staat
op een sloopkogel
hebt geplakt
en die stalen bal de lucht ingaat
precies volgens plan
haal adem, haal adem
alsjeblieft haal adem

fuck de sloopkogels
die willen niet weten wie jij bent
val met de wind in je rug terug
naar jezelf, laat die bal los
dwarrel op longinhoud
haal adem, haal adem
alsjeblieft haal adem

ontvouw de pijn
elke vouw is deel van jou
tussen de kreukels
groeien antwoorden
wacht het lieve, het zachte
maar haal adem, haal adem
alsjeblieft haal adem

ze zei
ik zou mezelf haten als ik mezelf zou zijn
maar gelukkig ben ik anderen en niemand haat
een lieve Marjolein

ze zei
ik verdwijn, ik onderwerp me,ik heb pijn
maar ik pas me aan
ik zal mijn aandacht voorgoed verscherpen.
Ik please, vlucht, vecht en fawn

ze zei
gelukkig ben ik nergens thuis
want veilig voel ik me nooit
Mijn lichaam is een kast, geen huis,
altijd ben ik een banneling
die haar leven heeft verklooid

ze zei
zoveel dingen die me shockeerden
ze liet me trillen van diepe angst
op de dag dat ze naar binnen keerde
was ik op haar allerbangst

van het een op het andere moment
is het donker
moet alles op de tast
en terwijl de wereld gewoon doordraait
zoek je tevergeefs naar randen, wanden, hoeken naar
iets van een houvast

maar je vindt het niet
niet meer

want dit donker kent geen grenzen
kent geen onder, kent geen boven
de leegte woog nog nooit zo zwaar
en dat maakt het moeilijk te geloven
dat er momenten zullen zijn
waarop je de kracht terugvindt
dit donker te verkennen
een stap voorwaarts zet, en langzaam aan
je ogen eraan laat wennen
ziet hoe plotseling hier en daar
barsten, kiertjes, gaten,
er overal kleine scheurtjes zijn
die voorzichtig licht doorlaten

wees niet bang en vang het licht
loop er naartoe en laat het je omarmen
zodat je voor heel even
niet op de tast
en niet alleen

zelfs in dit donker
is er licht om je aan te warmen

Als je niet binnen de kaders past
met loden voeten langs de lijn.
hier wordt een blok voor jou gebouwd.
eens vlotgetrokken vastgespijkerd,
een houten hok, hard, rechtlijnig.

een touw hangt daar
waar de laatste afscheiding komen zal.
je gaapt en staart erin:

de laatste opening – tot plots
geklop weerklinkt. kijk op.
wij staan er ook. neem, als je wil,
ons koord en klim omhoog

De timmerlieden hebben nog niets gehoord.

Ik leef tussen een tweemaal oneindig niets.
In de verte een gedachte die niet broeit.
Drammend, stuiterend rondom de kou.
De dood. Het is dan maar gezegd.

Tweemaal een oneindig niets en wie mij ziet.
Ribbenkast naar binnen gevouwen van verdriet.
Daaromheen nog vlees en draden naar jouw
oor luisterend zonder oordeel.
Het Leven. Wij zijn er, met je mee.