Marcia Ottevanger

Je vouwt de wereld in je armen
zet stippels naast lijnen met potlood
strepen die kleiner lijken dan de vlekken
op je handen je vingers voelen zacht
aan de randen is de ruimte ongrijpbaar groter
je voelt het zwart aan je trekken magnetisch
als een storm van gedachten

er is een gerede kans op chaos
onverschrokken hitte onbedwingbaar
in je eentje

je maakt meer vormen meer vlakken meer strepen
meer houvast om je hoofd mee uit te vegen
de wereld mag botsen op papier
maar niet in het echt